मैले आफ्नो लागि

कहिल्यै उदाइंन

मैले कहिल्यै आफ्नो लागि पानी पारिन

मैले कहिल्यै आफ्नो लागि

फलफूल फलाईंन ।

प्रकृतीको १४३२ धारालाई पालना गर्दै

अन्नबाली/फलफूल/सागपात

र घाँसहरू उब्जाईरहें

तर कहिल्यै आफ्नो लागि गरिन ।

मैले आफै बाटो बनाउँदै

अविरल बगिरहे र समुद्रमा समाहित भएँ

तर कहिल्यै आफू बगेको मजदुरी मागिन ।

मैले आफ्नै छातीमाथि

मान्छे/जनावर/भारबाहानलाई बाटो बनी

हिंडाईरहे हिंडाईरहे तर कहिल्यै ज्याला मागिन ।

म मा मीठा रसका

विभिन्न फलफूल फल्नु र फुल्नुका साथै

असंख्य विषालु काँडाहरू पनि त उब्जिरहे

तर मैले कहिल्यै असन्तोष जनाईँन ।

एकै छातीमा

हामी हुर्केका छौं र त मिलेर अटाएका छौँ

तर कहिल्यै हामीले अग्रगामी सूर्यको

मार्ग रोकेनौं र त चलिरहेछ संसार अविवादित् भई

किनकि हामीमा मुटु छैन

र त छैन हामीमा भावना र स्वार्थ पनि ।

त्यसैले त

ए नाराको घोडा चढ्नेहरू हो !

मिल्काऊ तिमीहरूको स्वार्थको विष्ठा

र देख समृद्धिको सपना ती अभावका खाडलहरूमा

निभाऊ ती नाराको दन्किंदो आगोहरू

जसले समृद्धिको सपना मात्रै होइन

देशै जलाउने गर्छ

र दौड यसरी जसरी म दौडिरहेछु

प्रत्येक औंसीको रातको पाठेघरमा

प्रदीपको विर्य छर्दै ।

राजबाबु श्रेष्ठ ‘सागर’